Sommaire
Wat is de VLEP?
Artikel R4412-149 van het Franse Arbeidswetboek geeft alle wettelijke waarden waaraan moet worden voldaan. Er zijn twee soorten blootstelling: blootstelling gedurende een dag (8 uur) of gedurende een periode van 15 minuten.
Grenswaarden voor beroepsmatige blootstelling (OELV’s ) worden uitgedrukt in de vorm van een concentratie in de lucht voor een bepaalde chemische stof en gedurende een bepaalde periode. Er wordt van uitgegaan dat alleen blootstelling aan hogere concentraties of gedurende een langere periode gevolgen heeft voor de gezondheid.
In de Franse arbeidswet staan de waarden voor bepaalde producten. Maar er zijn veel producten die niet in de lijst staan. Het is daarom raadzaam om de lijst te raadplegen die door het INRS wordt gepubliceerd of de waarden die door buitenlandse instanties worden gepubliceerd, met name in Duitsland (GESTIS-database).
Ook het lezen waard: VLEP-regelgeving: hoe moet het chemische risico op de werkplek worden beoordeeld?
Stof zonder specifieke effecten
Het in acht te nemen percentage voor stof zonder specifieke invloed op de gezondheid is :
- 10mg/m3 voor deeltjes groter dan 10µm
- 5mg/m3 voor PM 10.
Helaas zijn er maar weinig deeltjes die aan deze beschrijving voldoen. Zelfs de stofdeeltjes die ons het meest onschadelijk lijken (silica, klei, kalksteen, enz.) kunnen een grote impact hebben op onze gezondheid als de deeltjes fijn zijn.
Stof onderworpen aan een specifieke VLEP
Alle stofdeeltjes hebben een specifieke TLV. Deze waarde komt overeen met de tijdgewogen gemiddelde concentratie van deeltjes die is toegestaan in de ademzone van de werknemer over een periode van 8 uur. De VLEP wordt verondersteld de bediener op middellange en lange termijn te beschermen tegen de schadelijke effecten van deze verontreinigende stof.
Meer informatie: Stoffiltratie en VLEP en voorschriften.
Stof onderworpen aan een kortstondige OEL (STEL)
De TLV komt overeen met de maximale grenswaarde waaraan de gebruiker gedurende een periode van 15 minuten mag worden blootgesteld. Deze waarde wordt verondersteld de gebruiker te beschermen tegen onmiddellijke of kortdurende toxische effecten. Volgens ANSES “is het echter niet bedoeld om het optreden van chronische gezondheidseffecten als gevolg van herhaalde blootstelling te voorkomen “. En: “Voor andere stoffen wordt een VLCT-15min aanbevolen die volgens de voorschriften overeenkomt met de concentratie van chemische agentia gemeten over een periode van 15 minuten, terwijl hun toxicologische profiel laat zien dat ze een ernstig, mogelijk onomkeerbaar effect kunnen veroorzaken gedurende een blootstellingsperiode van veel minder dan 15 minuten “.
Hoewel de wetgeving normen oplegt, blijven de risico’s voor het personeel aanzienlijk. Het INRS beveelt ten zeerste aan om ver onder deze waarden te blijven om elk risico op beroepsziekten te voorkomen.
Wat zijn de strafrechtelijke risico’s voor bedrijfsdirecteuren?
Het onderzoek naar fijnstofvervuiling kwam op gang in de nasleep van het asbestprobleem. Hoewel de schadelijke effecten van fijnstof nog niet bekend waren, werden bedrijven na beroepsziekten voor de rechter gedaagd.
Werkgevers kunnen burgerlijk aansprakelijk worden gesteld wanneer een beroepsziekte of -ongeval zich voordoet (of kan voordoen) als gevolg van een fout van de werkgever, d.w.z. wanneer de werkgever zijn wettelijke verplichtingen onder de arbeidswet niet is nagekomen. De wettelijke aansprakelijkheid van de werkgever leidt tot een vergoeding in de vorm van een schadevergoeding die door het bedrijf (of door zijn wettelijke aansprakelijkheidsverzekering) wordt betaald, bovenop de basisvergoeding.
De zieke werknemer ontvangt de volgende voordelen:
- Medische zorg betaald door het bedrijf.
- Compenserende dagvergoedingen.
- Een pensioen bij invaliditeit.
Daarnaast moet de werkgever aanvullende uitkeringen betalen die overeenkomen met 90% van het brutoloon gedurende de eerste 30 dagen afwezigheid van het werk en vervolgens 66,66% voor de volgende 30 dagen, behalve in speciale gevallen.
De asbestzaak laat zien dat een bedrijf voor de rechter kan komen als een werknemer een beroepsziekte ontwikkelt, zelfs als de schadelijke gevolgen niet bekend zijn. Werkgevers hebben de verantwoordelijkheid om hun werknemers te beschermen.
Tot slot kan de manager of de persoon die verantwoordelijk is voor de veiligheid ook worden gestraft. Volgens artikel 223-1 van het wetboek van strafrecht “wordt het rechtstreeks blootstellen van een andere persoon aan een onmiddellijk risico op overlijden of letsel dat kan leiden tot blijvende verminking of invaliditeit door een duidelijk opzettelijke schending van een bijzondere zorg- of veiligheidsverplichting die bij wet of voorschrift is opgelegd, gestraft met een gevangenisstraf van een jaar en een geldboete van 15.000 euro”.
