Oprócz bardzo silnego wpływu na środowisko, o którym często słyszymy w mediach, zanieczyszczenie powietrza jest bardzo szkodliwe dla naszego zdrowia.
Według badania przeprowadzonego przez dr Roba Beelena (Uniwersytet w Utrechcie w Holandii) i opublikowanego w czasopiśmie medycznym The Lancet w 2013 r., wzrost stężenia PM2,5 o 5 mikrogramów na metr sześcienny zwiększa śmiertelność o 7%.
Średnica zanieczyszczeń
Powyższa tabela przedstawia średni rozmiar różnych zanieczyszczeń. Im grubsza cząsteczka, tym bardziej organizm może ją zwalczyć; odwrotnie, im drobniejsza cząsteczka, tym większe ryzyko.
Istnieją dwa rodzaje cząstek. Te o średnicy większej niż 10 µm, które są widoczne gołym okiem, szczególnie w słoneczne dni, oraz cząstki mniejsze niż PM 10, które są niewidoczne dla oka. Te ostatnie stanowią większość pyłu i są również najbardziej niebezpieczne. Co więcej, ponieważ ich masa jest tak niska, podlegają one prądom powietrza i bardzo łatwo się rozpraszają. Wszystkie aerozole należą do tej kategorii.
Granulometria pyłu i jej skutki
Powyższy diagram pokazuje poziom penetracji cząsteczek do organizmu w zależności od ich średnicy. Im są one drobniejsze, tym głębiej osadzają się w organizmie i tym trudniej je wydalić.
Naturalnie organizm może wykrztuszać kurz dzięki rzęskom płucnym. Te przepychają cząsteczki dalej do przewodu pokarmowego i eliminują je poprzez trawienie. Jednak niektóre populacje są bardziej narażone. Na przykład palacze mają znacznie mniej rzęsek płucnych, więc wydalanie cząstek zajmuje im więcej czasu. Astmatycy są bardziej wrażliwi na zanieczyszczenie powietrza…
Jednym z najważniejszych czynników wpływających na toksyczność cząstek jest biopersystencja: czas potrzebny organizmowi na wydalenie pyłu.
Kolejnym czynnikiem jest PM 1. Cząsteczki te są tak drobne, że przechodzą przez pęcherzyki płucne i migrują bezpośrednio do krwiobiegu. Dotyczy to w szczególności dymu papierosowego, wirusów, pestycydów itp.
Czas sedymentacji
Wszystkie cząstki wytrącają się. Jednak w przypadku ultradrobnych cząstek może minąć kilka dni, zanim osiądą na ziemi.
To masa i gęstość pyłu decydują o prędkości jego osiadania. Im niższa masa, tym dłużej trwa wytrącanie i tym bardziej wrażliwy jest on na przepływ powietrza.
Teoretycznie więc, gdybyśmy chcieli poczekać, aż cały pył opadnie, musielibyśmy całkowicie przerwać pracę na 15 dni. Ponieważ prawie nigdy tak się nie dzieje, najdrobniejsze cząsteczki zawsze pozostają w zawiesinie i koncentrują się.
Dowiedz się , czym są pyły i rozpuszczalniki w przemyśle, czytając nasz dedykowany artykuł, a także kompletny przewodnik po przemysłowym oczyszczaniu powietrza.
